Περί μαγείας αρθρογραφία
Την ελληνιστική εποχή και μέχρι το μεσαίωνα η μαγεία κατέληξε να είναι επικλήσεις σε δαίμονες με Εβραϊκά και Αιγυπτιακά ονόματα. Συνήθως βρίσκουμε τα ονόματα Ιαώ, Σαβαώ αλλά και πολλά ονόματα αγγέλων της Εβραϊκής αγγελολογίας, όπως συμβαίνει στη λεγόμενη Σολομωνική, μια και ο βασιλιάς Σολομώντας θεωρείται από τους μεγαλύτερους μάγους.
Η τέχνη που ασκούσαν οι Ορφικοί και κάποιοι προσωκρατικοί φιλόσοφοι όπως ο Εμπεδοκλής έχει πολλλά κοινά στοιχεία με την λεγόμενη μαγεία. Οι Ορφικοί διδάσκουν την χρήση των λίθων και των φαρμάκων, των ύμνων, των επικλήσεων σε δαίμονες και άλλες τέχνες με τις οποίες μπορείς να αναστήσεις ακόμα και νεκρό. Σε όλη την ελληνική και ρωμαϊκή αρχαιότητα οι επικλήσεις των «μάγων» γινόταν σε υποχθόνιους θεούς. Ο Διόνυσος είναι ο κατεξοχήν θεός της μαγείας και φυσικά οι γυναικείες θεότητες της Σελήνης, όπως η Αρτεμη, η Εκατη και η Περσεφόνη.
Η θεά Αρτεμη. Οι μάγοι επικαλούνται τη Σελήνη, αφού οι μαγικές πράξεις γίνονται συνήθως νύχτα. Η Σελήνη ταυτίζεται με την Εκάτη, Αρτέμιδα, Περσεφόνη και στους Μαγικούς Παπύρους. Η τριάδα Εκάτη – Άρτεμη - Σελήνη σταθεροποιείται κατά την Ελληνιστική και Ρωμαϊκή εποχή.
Ο Barb δημοσίευσε ένα μικρό αποσπασματικό κύλινδρο, που τον αποτελούσαν δύο ενεπίγραφα, λεπτά μεταλλικά φύλλα, ένα χρυσό κι ένα ασημένιο, τυλιγμένα το ένα μέσα στο άλλο, ταφικό εύρημα που πιθανώς χρονολογείται στον 3ο αιώνα μ.Χ. Το ασημένιο φύλλο περιείχε ένα ελληνικό κείμενο:
«Προς ημίκρανον. Ανταύρα εξήλθεν εκ της θαλάσσης, ανεβόησεν ως έλαφος, ανέκραξεν ως βους. Υπαντά αυτή Αρτεμις Εφεσία «Ανταύρα, που υπάγεις; Εις το ημίκρανον. Μη ουκ ….»
David Jordan Το τρισάθλιο θέμα της Μαγείας Περιοδικό Αρχαιολογία Τεύχος 70 Μαρτιος 1999
Ο μικρός κύλινδρος αυτός ονομαζόταν από τους αρχαίους φυλακτήριον, δηλαδή φυλαχτό. Το φορούσαν για να τους φυλάει από το κακό και το συγκεκριμένο από τον πονοκέφαλο. Αυτό το φυλαχτό, έγραφε. Για την ημικρανία. Ο πονοκέφαλος βγήκε από την θάλασσα και φωναξε σαν ελάφι κι έκραξε σαν βόδι. Τον συνάντησε η Αρτεμη της Εφέσου και τον ρώτησε πονοκέφαλε που πάς;»
Την αφήγηση αυτού του φυλαχτού συμπληρώνει ένα παρόμοιο κείμενο που βρέθηκε σε χειρόγραφο του 16ου αιώνα και γράφτηκε στην νότια Ιταλία.
«Ευχή ημικράνη εις πονοκεφάλι. Ημίκρανον εξήρχετο από θάλασσαν κρουόμενον και βρυχόμενον και υπήντησε αυτώ ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός και είπεν αυτώ. Που υπάγεις, κράνιον και ημικράν και πονοκεφάλι και οφθαλμόπονον και ανεμοπυρωμα και δάκρυα και λεύκωμα και κεφαλοσκότωσις; Και απεκρίθη ο πονοκέφαλος προς τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν. Υπάγομεν ίνα καθίσωμεν εις την κεφαλή του δουλου δείνα. Και ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός λέγει προς αυτόν. Βλέπε μη υπάγε εις τον δούλον μου, αλλά φεύγετε και υπάγετε εις τα άγρια όρη και ανέβητε εις ταύρου κεφαλήν, εκεί κρέας φάγητε, εκεί αίμα πίετε, εκεί οφθαλμούς διαφθείρετε, εκεί κεφαλήν σκοτώσατε, κυμαίνετε, διαστρέψατε. Ει δε και παρακούσετε μου, εκεί σε απολέσω εις το καύσιον όρος, όπου κύων ουκ υλακτεί ο τε αλέκτωρ ου φωνεί.»
Η τελευταία αυτή φράση, «όπου σκυλί δεν γαυγίζει και πετεινός δεν φωνάζει», χρησιμοποιείται συχνά στις κατάρες των αρχαίων κι έχουν βρεθεί αρκετά φυλαχτά που την περιέχουν. Υπάρχει όμως και σε παραδοσιακές γητιές της Κρήτης και της Κεφαλονιάς. Γητειά της Κρήτης αναφέρει «άμε στα όρη στα βουνά, που πετεινός δεν κράζει και σκύλος δεν γαυγίζει, να βρεις τα άγρια θεριά». Και άλλη από την Κεφαλονιά που λέει: Να πάει η αρρώστια όθε κόκορας δεν λαλεί, καμπάνα δε σημαίνει, κουλούρα μικρου παιδιού δε βλογάει». Κι από την Αθήνα, που λέει: Άγιοι Ανάργυροι διώχνουν τη βασκανία στα όρη τα βουνά, εκεί κουλούρα δεν δανείζεται και αλέχτορας δεν φωνάζει».
Ο Χριστός εδώ καλείται να κάνει την εργασία της θεάς Άρτεμης και να διώξει την ασθένεια μακριά στα όρη στα άγρια θεριά. Μια τέτοια εργασία όμως δεν είναι ξένη για τον Ιησού που έχει εξορίσει όπως περιγράφουν τα ευαγγέλια τους δαίμονες σε ένα κοπάδι δύο χιλιάδων χοίρων. (Μάρκος 5.1 – Ματθαιος 8.28 – Λουκάς 8.26)
"Η κυρίαρχη ιδεολογία στον δυτικό κόσμο είναι αυτή του χριστιανισμού. Δεν έχει καμία διαφορά αν πρόκειται για Ορθόδοξους, καθολικούς ή διαμαρτυρόμενους. Όλοι μοιράζονται την ίδια μυθολογία και έχουν τις ίδιες αντιλήψεις, για τον Θεό , τον διάβολο και την μαγεία.
Στην αρχαία Περσία οι μάγοι ήταν ολόκληρη φυλή που ασχολιόταν με τις ιερατικές τελετές και την πρόγνωση του μέλλοντος από τα όνειρα και τις κινήσει των άστρων. Βέβαια, αν εξαιρέσουμε την πλάνη των ειδώλων που λάτρευαν, κατά τα άλλα οι μάγοι της Περσίας δεν χρησιμοποιούσαν μαγικά τεχνάσματα για το κακό των ανθρώπων.
Ήταν διαφορετικοί από τους γνωστούς μας υπηρέτες του σατανά. Ήταν μάλλον απλοί ιερείς και αστρολόγοι. Τέτοιοι ήταν οι τρεις μάγοι που βλέποντας ένα άστρο στον ουρανό ήρθαν να προσκυνήσουν τον νεογέννητο Κύριο και Σωτήρα μας." Αυτά αναφέρει ο χριστιανός που γράφει την εισαγωγη στον αγιο Κυπριανό, τον μαγο των χριστιανών. Οι χριστιανοί για να δικαιολογήσουν τα αντιφατικά και παράλογα ευαγγέλια υποτιμουν την νοημοσύνη τους με μεγάλη ευκολία για να διατηρήσουν την πίστη τους στους μύθους. Αυτοό οι μάγοι δηλαδή είναι καλοί, όλοι οι άλλοι όμως του σατανά. Εντάξει, ότι πείς φιλε. από που είπες ότι πανε στον παράδεισο;
Οι μάγοι εξ ανατολής ήρθαν βέβαια να προσκυνησουν τον Χριστό όταν ακόμα ήταν βρεφος μέσα στο σπήλαιο της γεννήσεως. Για τους θεολόγους αυτοί οι μάγοι ήταν αστρολόγοι. Για την εκκλησία όμως όλοι είναι κακοί μάγοι, είτε αστρολόγοι, είτε μαθηματικοί. Όταν οι σημερινοί καλόγεροι και άλλοι ¨μάγοι¨ χρησιμοποιούν κείμενα της εκκλησίας στις μαγικές τους επικλήσεις δεν νιώθουν πως κάτι τέτοιο είναι αταίριαστο. Ο καθηγητής Αγαμέμνων Τσελίκας παραδίδει μερικές τέτοιες μαγικές συνταγές από το Χειρόγραφο της Δημητσανας.
«Δια να λύσεις ανδρόγυνον έπαρε χολή κοράκου και μελτζουβόλαδο ίσια και τα δύο και ας αληφθεί ο άνδρας εις όλον το κορμί του και γράψε πάνω το τροπάριον της Πεντηκοστής να το βαστά επάνω του. Λύει τα δεσμά και δροσίζει την φόργα (φλόγα του πάθους) και τα εξής. Και τότε ας πέσει με τη γυναίκα του και λύει η μαντεία.»
Χρησιμοποιείται ακόμα και το Πάτερ ημών για να χωρίσεις καλούς φίλους !
«Δια να χωρίσεις αγαπημένους φίλους, έπαρε τρία φύλλα της δάφνης και γράψε εις κάθε φύλλον μία πεντάλφαν. Έπαρε από νεκρό χώμα από την κεφαλή μερδικό και πέ το Πάτερ ημών δύο φορές. Και από τα ποδάρια άλλο μερτικό και πε το Πάτερ ημών οκτώ λόγια από τη μέση και δύο. Και κοπανίζεις τα φύλλα με το χώμα και πάρτο ημέρα Σάββατο εις τα τριάντα της σελήνης ή εις τα είκοσι και ότι μέρα ζυμώσεις το χώμα κάμε πλιθάρι και πήγαινε εις τον ποταμόν κι εύρε μια πέτραν και τζάκις το επάνω και λέγε αύτως, Ως εχωρίσθηκαν οι νεκροί από τους ζωντανούς έτζι και να χωρίσουν και ο δέινας με τον δείνα γυναίκα ή άνδρα. Και χωρίζοτν πλέον διαπαντός.»
Οι χριστιανοί βέβαια, όπως όλοι οι θρησκευόμενοι άνθρωποι δεν έπαψαν να χρησιμοποιούν τις επικλήσεις και φυσικά θεωρούσαν πως ο θεός τους Κύριος Ιησούς ήταν διατεθειμένος να τους βοηθήσει, για να καταραστούν κάποιον, ειδικά όταν είχαν το δίκαιο με το μέρος τους. Η γνωστότερη και πιο εύγλωττη δίκαιη κατάρα είναι η κατάρα του χριστιανού Σαβίνου από την Αίγυπτο (6ος μ.Χ. αιώνας), ο οποίος βρισκόταν σε διαμάχη με την κόρη του και μάλλον τον άντρα της:
«Να μάθουν όλοι πως ο κύριος ο θεός θα φροντίσει για την υπόθεση μου. Να κυνηγηθούν ο Δίδυμος και η Σευηρίνη, η κόρη μου, που πριν από καιρό με καταδίωξαν. Να ξεραθεί το σώμα τους στο κρεβάτι, όπως είδες και το δικό μου να ξεραίνεται από αυτούς που σκίασαν την τιμή μου. Κύριε, φανέρωσε γρήγορα τη δύναμη σου. Κάνε άπραγες τις επιβουλές που έχουν στην καρδιά τους εναντίον των αγαπημένων μου παιδιών. Να καθίσουν στο Βήμα του κατηγορούμενου, κύριε αφέντη, οπουδήποτε εσύ δικάζεις.
Εγώ, ο Σαβίνος, κλαίγοντας και στενάζοντας μέρα και νύχτα, χάρισα την περιουσία μου στον θεό, τον αφέντη των πάντων, για να εκδικηθεί τα κακουργήματα που έπαθα από τη Σευηρίνη και το Δίδυμο. Υιέ του μεγάλου θεού, εκείνου που κανείς άνθρωπος δεν αντίκρυσε ποτέ, που έδωσες στους τυφλούς να δουν το φως του ήλιου, φανέρωσε όπως και πριν τα θεϊκά σου θαύματα. Ζήτησε το αντίτιμο για τα μνημεία των βασάνων που έπαθα, που υπέμεινα από τη μια μου θυγατέρα, πατάσσοντας τους εχθρούς μου με τα δυνατά σου χέρια. Πάρε εκδίκηση, Εμμανουήλ, πάρε εκδίκηση».
Η τριπλη Εκάτη.
Σήμερα η μαγεία θεωρείται σατανική τέχνη και οι μαγικές επικλήσεις απευθύνονται κυρίως σε κακούς δαίμονες. Αυτή η άποψη έχει προωθηθεί από την εκκλησία η οποία έχει δαιμονοποιήσει όλες τις αρχαίες θεότητες. Ο Μεγάλος Κωνσταντίνος διαχώρησε την μαγεία σε καλή και κακή, κάτι που έκαναν και άλλοι νομοθέτες. Η εκκλησία όμως θεωρεί κάθε πνευματική δραστηριότητα που γίνεται έξω από τους κόλπους της ως σατανική.
Θεωρεί ότι ακόμα πως όλες οι θεραπείες γίνονται με την βοήθεια κακών δαιμόνων και όχι με την δύναμη του αληθινού θεού. Αυτή η άποψη είναι η ίδια η άποψη των Φαρισαίων οι οποίοι κατηγορούσαν τον Ιησού ότι θεράπευε με την δύναμη των δαιμόνων. Δεν τους ενδιέφερε αν ένας ασθενής θεραπεύτηκε αλλά αν αυτό έγινε με την συμπαράσταση ενός ξένου θεού, ενός κακού δαίμονα. Ο Χριστός δεν κρίνεται από τις πράξεις του, καθώς θεραπεύει τους ασθενείς, αλλά από την αποδοχή των δικών τους δογμάτων και εθίμων. Κατά τον ίδιο τρόπο οι σημερινοί Φαρισαίοι δεν κρίνουν αν κάποιος αγαθοποιεί και τον πλησίον αγαπά αλλά ενδιαφέρονται μονάχα αν ακολουθεί τα δικά τους δόγματα.
Όλες οι εναλλακτικές θεραπείες χαρακτηρίζονται από την εκκλησία δραστηριότητες αιρετικών που εργάζονται με την βοήθεια κακών δαιμόνων. Αυτή η άποψη φυσικά βολεύει και την παραδοσιακή δυτική ιατρική και τις φαρμακοβιομηχανίες. Η μαγεία, σε πολλές μορφές ασκείται σήμερα από την εκκλησία και την ιατρική.
Αυτοί είναι οι πιστοί του καλού θεού, οι δε λοιποί οι ακολουθούντες την πλάνη των κακών δαιμόνων. Σε αυτό το θέμα όμως θα αναφερθώ σε επόμενη δημοσίευση. Καλή πρωτομαγιά. Το κόκκινο στεφάνι του Μαγιού, είναι αρκετά μαγικό από μόνο του για να μας υποδείξει την χαρά που φέρνει η φύση, ο παράδεισος μέσα στον οποίο ζούμε. Αυτοί που νομίζουν ότι έχουν βγει από τον παράδεισο, καλά να πάθουν.
About Al.Ge
