Μάννα μου! Όπου κι αν υπάρχεις

Τέσσερα πόδια το τραπέζι,
το’ να από τα’ άλλα πιο κοντό,
μαύρο ψωμί με πετιμέζι
κι ένα απόβραδο μουντό.

Τρεις- τρεις επάνω στο ντιβάνι,
σ’ ένα δωμάτιο μια σταλιά.
Βροχή να στάζει απ το ταβάνι,
και μόνη ζέστη η αγκαλιά.


Ψώνια γραμμένα στο κιτάπι-
ποιος να βρει λόγια για να πει-
η μάννα στράγγιζε αγάπη,
να δώσει στο μωρό να πιει!


Λίγο το φως απ το καντήλι-
πώς να διαβάσουν τα παιδιά;-
τα δάκρυά της στο μαντήλι,
παράπονο στην Παναγιά.

Να' ξερες, πόσο μου' χει λείψει,
η μητρική σου η αγκαλιά!
Μάννα μου! Όπου κι αν υπάρχεις,
να είσαι πάντοτε καλά! 

ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ