Οι εχθροι μας οι λυκανθρωποι

Werewolfs-Lykanthropy. Lykanthropy comes from the greek word λυκοι "wolf" and ανθρωπος "man"

Άραγε τι αλήθεια κρύβεται πίσω από τους επίμονους θρύλους για λυκανθρώπους που υπάρχουν σε πάμπολλες παραδόσεις, εποχές και πολιτισμούς;
Άραγε ο λυκάνθρωπος είναι ένα αποκύημα των μεσαιωνικών δεισιδαιμονικών τρόμων ή κάτι πιο απτό;
Τι σχέση έχουν με τους θρυλικούς λυκανθρώπους τα διαβόητα «μαύρα δαιμονικά σκυλιά» των παραδόσεων, αλλά και οι σύγχρονες μαρτυρίες;
Τι ήταν το περίφημο Θηρίο του Ζεβωντάν που ενέπνευσε δεκάδες βιβλία και την ομώνυμη πρόσφατη ταινία;
Άραγε τι ήταν το κύμα εμφάνισης λυκανθρώπων που ενέσκηψε σχετικά πρόσφατα στο Ουσικόνσιν των ΗΠΑ;
Πού κολλάνε τα περίφημα Οριακά Φαινόμενα σε όλα αυτά;
Πέρα από τα λαμπερά φώτα των λεωφόρων, τους τοίχους των σπιτιών, την ακατάσχετη φλυαρία των τηλεοράσεων, απλώνεται ένας άλλος κόσμος. Ένας κόσμος από τον οποίο απομονωθήκαμε με ορατά και αόρατα τείχη, τον κλείσαμε απέξω και μετά βαλθήκαμε να τον ξεχάσουμε.
Όμως εκεί, πέρα από τα όρια της Πόλης, αρχίζει το Πυκνό Δάσος. Και μέσα στο μισοσκόταδο του λυκόφωτος, δυο χρυσοκίτρινα λαμπερά λυκίσια μάτια αστράφτουν ανάμεσα στα φυλλώματα...

Σύμφωνα με τους θρύλους διαφόρων λαών ο λυκάνθρωπος είναι ένα άτομο που παίρνει την μορφή και τις ιδιότητες του λύκου, για να γευτεί ανθρώπινη σάρκα και αίμα. Μπορεί να μετατρέπεται εξίσου εύκολα από άνθρωπος σε λύκο και αντίστροφα.
Πουθενά δεν υπάρχει κάποια ένδειξη τέτοιων μετατροπών. Υπάρχουν όμως πάρα πολλές τεκμηριωμένες περιπτώσεις ανθρώπων που νόμιζαν ότι ήταν λυκάνθρωποι.

Αυτή η λανθασμένη εντύπωση που έχει κάποιος για τον εαυτό του λέγεται λυκανθρωπία.
Υπάρχουν πολλοί που θεωρούν ότι ο μύθος του λυκάνθρωπου πολλές φορές αφορά άτομα με πολύ έντονη τριχοφυία, και έχει βάση μια γενετική αναταραχή με το όνομα "Υπερτρίχωσις". Επίσης μπορεί να οφείλεται και σε άλλη ενδοκρινή αναταραχή, όπως είναι το επινεφρίδιο virilism, βασοφιλικό αδένωμα των βλεννογόνων, ωοθηκικών όγκων, ή του συνδρόμου Sten - Leventhal.

Σε πολλούς λαούς ο θρύλος του Λυκάνθρωπου κατέχει εξέχουσα θέση στις παραδόσεις τους:

ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ.
Στην Πορτογαλία ο μύθος μιλά για 2 είδη λυκανθρώπων. Το ένα είδος όταν είναι μεταμορφωμένος λύκος, ουρλιάζει άγρια, αλλά στην πραγματικότητα είναι άκακο, ειρηνικό, δεν βλάπτει και μοιάζει με ένα πληγωμένο ζώο.
Το άλλο είναι κακό, αιμοβόρο και αυτό φαίνεται ακόμα και στα μάτια του όταν έχει ανθρώπινη μορφή. Είναι μια "μάγισσα" και επιτίθεται με μεγάλη βία στους ανθρώπους. Ο θρύλος το μπερδεύει με το "Μπρούχα" (μια άλλη μάγισσα), ΄Όμως δεν συγχέεται με αυτό, γιατί το ¨Μπρούχα" αποφεύγει το αίμα.

ΡΩΣΙΑ
Ο "ρώσος λυκάνθρωπος" λέγεται wawkalak ή bodark. Ένα άτομο γίνεται λυκάνθρωπος μέσω παλιών σαμανιστικών τελετουργιών και μυστηριακών χορών, ώστε να κυριευτεί η ψυχή από το πνεύμα του λύκου. Ένας άνθρωπος εκφράζει την επιθυμία του να γίνει λυκάνθρωπος καρφώνοντας ένα χάλκινο μαχαίρι σε ένα δέντρο.

ΣΚΑΝΔΙΝΑΒΙΑ ΚΑΙ ΓΕΡΜΑΝΙΑ
Εδώ ο μύθος λέει ότι ένας άνθρωπος μπορεί να γίνει λύκος φορώντας το δέρμα του λύκου, ή μια ζώνη από δέρμα λύκου. Και γενικά ο άνθρωπος παίρνει τη μορφή του ζώου του οποίου το δέρμα χρησιμοποιεί.
Στη Γερμανία οι λυκάνθρωποι σκοτώνονται από ασημένιο όπλο που χρησιμοποιεί ασημένιες σφαίρες.

ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΒΡΕΤΑΝΙΑ
Εδώ οι ιστορίες για λυκάνθρωπους είναι σπάνιες και λίγες. Στο Τσισάιρ υπάρχει μια ιστορία για ένα μικρό παιδί που σκοτώθηκε από λυκάνθρωπο, που και αυτός με τη σειρά του σκοτώθηκε από τους κυνηγούς που τον καταδίωξαν. Πάντως, γενικά στους Βρετανικούς θρύλους οι άνθρωποι που μεταμορφώνονται παίρνουν την μορφή ενός άλλου ζώου, του λαγού.

Λεξικοί ορισμοί για το Λυκάνθρωπο
Στη μυθολογία, λυκάνθρωπος είναι ο μετασχηματισμός της ανθρώπινης μορφής σε ζωική, κάτω από την επίδραση της σελήνης.
Στη λαογραφία και στη δεισιδαιμονία ο μετασχηματισμένος σε λύκο άνθρωπος διατηρεί πλήρως την ανθρώπινη νοημοσύνη.
Η λέξη λυκάνθρωπος προέρχεται από τον συνδυασμό των αρχαίων Ελληνικών λέξεων "λύκος¨ και "άτομο" (άνθρωπος), και αναφέρεται στην αυταπάτη που έχει κάποιος, ότι φέρει την μορφή, τα χαρακτηριστικά, τις ιδιότητες και τις δυνάμεις του λύκου.

Αντίστοιχα η λέξη werewolf (λυκάνθρωπος, στα αγγλικά) προέρχεται από ένα συνδυασμό των αρχαίων σαξονικών λέξεων "wer" (άτομο) και "wolf" (λύκος). Και εδώ η λέξη werewolf και κατ' επέκταση η λέξη lycanthropy αναφέρεται στην διανοητική διαταραχή και αυταπάτη του ασθενούς.
Τελικά τι είναι στην πραγματικότητα ο λυκάνθρωπος; Ένας μύθος; Ένας παροξυσμός κάποιων οργανικών διαταραχών; Μια ασθένεια; Πώς εξηγούνται τα περιστατικά που έρχονται από το παρελθόν, αλλά και οι πιο πρόσφατες αναγνωρίσεις λυκανθρώπων;

Από την πλευρά του Υπερφυσικού
Ακόμα και αυτοί που κατατάσσουν την λυκανθρωπία στο χώρο του υπερφυσικού κάνουν την διάκριση ανάμεσα σε αυτούς που νομίζουν ότι είναι λυκάνθρωποι ( και τους προσδίδουν την ίδια επικινδυνότητα με τους πραγματικούς λυκανθρώπους ), και στους πραγματικούς λυκανθρώπους που τους προσδίδουν χαρακτηριστικά δράσης όπως:
- Η μετατροπή σε λύκους είναι εθελοντική ή σκόπιμη ή μπορεί να εξαναγκαστεί κάτω από ορισμένες φάσεις της σελήνης, ή στο άκουσμα κάποιων ήχων (ουρλιαχτά).

- Οι λυκάνθρωποι έχουν ανοσία στη γήρανση και στις περισσότερες φυσικές ασθένειες λόγω της σταθερής και συνεχούς αναγέννησης του φυσικού τους ιστού. Επομένως στην ουσία είναι αθάνατοι. Παρόλα αυτά μπορεί να πεθάνουν απ' οτιδήποτε τρυπήσει την καρδιά ή τον εγκέφαλό τους, ή τουλάχιστον να τους προκαλέσει κάποια ζημιά. Για παράδειγμα να τους στερήσει το οξυγόνο. Η ανθρώπινη σκέψη και νοημοσύνη στη δραστηριότητα ενός λυκάνθρωπου φαίνεται από τον τρόπο που αναζητά το θύμα του, την αποφυγή των παγίδων που πιθανόν του στήνουν για να τον εξοντώσουν, και γενικά ο τρόπος που κινείται ανάμεσα στις ανθρώπινες δραστηριότητες.

- Υπάρχουν διάφοροι τρόποι για να γίνει κάποιος λυκάνθρωπος. Ανάμεσα σ' αυτούς είναι να γεννηθεί από γυναίκα που είναι λυκάνθρωπος, ή να περαστεί σ' αυτόν η ιδιότητα αν δαγκωθεί ή πληγωθεί από κάποιον άλλο λυκάνθρωπο του οποίου υπήρξε στόχος. Και στις δύο περιπτώσεις το αίμα του καθίσταται μολυσμένο και αναθεματισμένο.

Ένας άνθρωπος που γίνεται λυκάνθρωπος άθελά του (είτε γιατί γεννήθηκε από λυκάνθρωπο είτε γιατί πληγώθηκε απ' αυτόν), δεν είναι τελείως καταδικασμένος και υπάρχει περίπτωση να επανέρθει στην ανθρώπινη και μόνο φύση του.
Αυτή η ευκαιρία παύει να υπάρχει από την στιγμή που θα γευτεί ανθρώπινο αίμα ή θα στάξει πάνω του έστω και λίγο από αυτό. Τότε θα τον συντροφεύει για πάντα (μιας και είναι αθάνατος) η αιώνια καταδίκη και θα παραμένει αλυσοδεμένος με την δυστυχία του να είναι ένα ημιζώο που θα πρέπει να σκοτώνει.